به گزارش دکل پرس، نفت ونزوئلا به ابزاری برای بازسازی ذخایر راهبردی نفت آمریکا تبدیل شود؛ طرحی که در صورت اجرایی شدن، می‌تواند بخشی از کسری ذخایر نفتی این کشور را بدون نیاز به تأمین مستقیم میلیاردها دلار بودجه از سوی کنگره جبران کند.

این طرح در شرایطی مطرح شده که ذخایر راهبردی نفت آمریکا طی سال‌های اخیر با برداشت‌های گسترده مواجه شده و اکنون به یکی از پایین‌ترین سطوح چند دهه اخیر رسیده است.

کنگره آمریکا سال گذشته تنها ۱۷۱ میلیون دلار برای آغاز روند بازسازی این ذخایر اختصاص داد؛ رقمی که فاصله قابل توجهی با برآورد هزینه مورد نیاز برای تکمیل ذخایر دارد. «کریس رایت»، وزیر انرژی آمریکا، پیش‌تر هزینه بازسازی کامل ذخایر راهبردی را حدود ۲۰ میلیارد دلار برآورد کرده بود.

نفت ونزوئلا چگونه راه خود را به ذخایر آمریکا باز می‌کند؟   

بر اساس توافق دولت آمریکا با شرکت خصوصی North American Blue Energy Partners، وزارت خارجه آمریکا حق خرید تضمینی ۲۰ درصد از نفت تولیدی این شرکت در میادین فعلی و آینده را با قیمت تمام‌شده تولید در اختیار خواهد داشت.

با این حال، همچنان پرسش مهمی درباره نحوه تأمین منابع مالی برای خرید این نفت وجود دارد. یکی از سناریوهای مطرح‌شده، استفاده از نفت سنگین ونزوئلا در پالایشگاه‌های آمریکایی و انجام یک مبادله نفتی با تولیدکنندگان داخلی است.

منطق این سازوکار به ویژگی‌های فنی ذخایر راهبردی نفت آمریکا بازمی‌گردد. بخش عمده این ذخایر در مخازن نمکی نگهداری می‌شود و برای ذخیره نفت خام سبک تا متوسط مناسب‌تر است؛ در نتیجه، نفت سنگین ونزوئلا را نمی‌توان به‌سادگی و به‌صورت مستقیم وارد این مخازن کرد.

در مدل پیشنهادی، پالایشگاه‌های آمریکایی نفت سنگین ونزوئلا را خریداری و مصرف می‌کنند و در مقابل، نفت خام سبک یا متوسط تولیدکنندگان داخلی به دولت آمریکا تحویل داده می‌شود تا این نفت در ذخایر راهبردی ذخیره شود.

ذخایر راهبردی آمریکا در پایین‌ترین سطح چند دهه اخیر

آمریکا طی سال‌های گذشته بیش از ۱۲۸ میلیون بشکه از ذخایر راهبردی خود برداشت کرده است. بخش قابل توجهی از این برداشت‌ها با هدف مقابله با اختلالات بازار انرژی و کاهش آثار بحران‌های عرضه انجام شد.

اکنون موجودی ذخایر راهبردی آمریکا حدود ۲۸۶ میلیون بشکه است؛ در حالی که ظرفیت مجاز این ذخایر حدود ۷۱۴ میلیون بشکه برآورد می‌شود.

به این ترتیب، ذخایر فعلی فاصله‌ای حدود ۴۲۸ میلیون بشکه‌ای با ظرفیت کامل دارند. سطح کنونی ذخایر همچنین پایین‌ترین میزان از پاییز سال ۱۹۸۲ محسوب می‌شود.

با وجود این، بازگرداندن ذخایر به ظرفیت کامل حتی در صورت موفقیت طرح دولت ترامپ، فرآیندی چندساله خواهد بود.

معامله‌ای که تولیدکنندگان آمریکایی را هم وارد می‌کند

استفاده از نفت ونزوئلا می‌تواند برای دولت آمریکا یک مزیت جانبی نیز ایجاد کند. پالایشگاه‌های آمریکایی قادر خواهند بود نفت سنگین ونزوئلا را مصرف کنند و در مقابل، بخشی از نفت سبک و متوسط تولیدکنندگان داخلی به ذخایر راهبردی منتقل شود.

این سازوکار می‌تواند نگرانی تولیدکنندگان آمریکایی درباره افزایش عرضه نفت ونزوئلا و تشدید رقابت با نفت تولید داخل را کاهش دهد.

دولت ترامپ پیش از این نیز در برخی درخواست‌های خرید نفت برای بازسازی ذخایر راهبردی، قراردادها را به تولیدکنندگان داخلی اختصاص داده بود؛ موضوعی که نشان می‌دهد حمایت از تولیدکنندگان آمریکایی همچنان یکی از ملاحظات اصلی واشنگتن در سیاست بازسازی ذخایر است.

با وجود مزایای احتمالی این طرح، آینده سیاسی آن در آمریکا و ونزوئلا یکی از مهم‌ترین ریسک‌های پیش‌روی این سازوکار است.

دولت آمریکا امیدوار است توافق با شرکت خصوصی طرف قرارداد بتواند در چارچوب قوانین موجود ادامه پیدا کند، اما تغییر سیاست واشنگتن در قبال کاراکاس می‌تواند این روند را تحت تأثیر قرار دهد.

در آمریکا، نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ و احتمال تغییر دولت می‌تواند سیاست این کشور در قبال ونزوئلا و نحوه استفاده از منابع نفتی این کشور را تغییر دهد. در سوی دیگر نیز دولت آینده ونزوئلا ممکن است توافق‌های منعقدشده با طرف آمریکایی را مورد بازنگری قرار دهد.

از این رو، حتی در صورت حل مسائل مالی و فنی، تداوم بلندمدت این سازوکار قطعی نخواهد بود.

مشکل فقط کمبود نفت نیست      

بازسازی ذخایر راهبردی آمریکا تنها به تأمین نفت خام محدود نمی‌شود و زیرساخت‌های این ذخایر نیز با چالش‌هایی مواجه هستند.

فرسودگی تجهیزات و سال‌ها سرمایه‌گذاری ناکافی موجب شده ظرفیت برخی مخازن نمکی برای تزریق مجدد و برداشت نفت نسبت به گذشته کاهش پیدا کند. بررسی‌های فدرال نیز نشان داده است که ده‌ها مخزن تشکیل‌دهنده ذخایر راهبردی دیگر قادر نیستند با سرعت اولیه طراحی‌شده، نفت را برداشت یا دوباره پر کنند.

بنابراین، حتی اگر طرح استفاده از نفت ونزوئلا وارد مرحله اجرایی شود، پر کردن فاصله میان موجودی فعلی و ظرفیت کامل ذخایر راهبردی آمریکا پروژه‌ای کوتاه‌مدت نخواهد بود.

در مجموع، طرح دولت ترامپ را می‌توان تلاشی برای ایجاد یک مسیر جایگزین جهت تأمین نفت و بازسازی تدریجی ذخایر راهبردی دانست؛ مسیری که هم‌زمان می‌تواند نفت ونزوئلا را به پالایشگاه‌های آمریکا وارد کند، از تولیدکنندگان داخلی حمایت کند و نیاز به تخصیص مستقیم بودجه سنگین از سوی کنگره را کاهش دهد. با این حال، موانع فنی، هزینه‌های بازسازی و مهم‌تر از همه، ابهامات سیاسی در واشنگتن و کاراکاس همچنان سرنوشت این طرح را نامشخص نگه داشته است.