به گزارش دکل پرس بر اساس آخرین داده های منتشر شده، ذخایر استراتژیک نفت آمریکا (SPR) در هفته منتهی به ۹ اوت، با کاهش ۶.۱ میلیون بشکه‌ای، به رقم ۲۹۸.۷ میلیون بشکه رسید؛ این پایین‌ترین سطح ذخایر از ژانویه ۱۹۸۳ محسوب می‌شود. این ریزش سریع زمانی شدت گرفته است که دولت آمریکا در راستای مدیریت بحران‌های عرضه، برنامه‌ریزی برای آزادسازی ۱۷۲ میلیون بشکه دیگر از این ذخایر را در دستور کار قرار داده است که در صورت تحقق، سطح ذخایر به حدود ۲۴۳ میلیون بشکه کاهش خواهد یافت.

تهدید زیرساختی؛ ریسک فروپاشی غارهای نمکی

بخش اصلی نگرانی کارشناسان، فراتر از بحث عرضه و تقاضا، مربوط به «یکپارچگی ساختاری» مخازن است. نفت استراتژیک آمریکا در ۶۰ حفره نمکی در اعماق چند هزار فوتی زیر زمین (در ایالت‌های لوئیزیانا و تگزاس) نگهداری می‌شود.

تحلیلگران شرکت «رپیدان انرژی» هشدار می‌دهند که استخراج با سرعت بالا و در مقیاس گسترده از این مخازن، می‌تواند باعث تغییر فشار درون‌بافتی و آسیب به دیواره‌های غارهای نمکی و زیرساخت‌های پمپاژ شود. برآوردها نشان می‌دهد که اگر ذخایر به زیر سطح عملیاتی ۱۷۰ میلیون بشکه برسد، محدودیت‌های فیزیکی و ساختاری، مانع از برداشت‌های آتی خواهد شد. اگرچه وزارت انرژی آمریکا این ادعاهای مربوط به فروپاشی حفره‌ها را رد می‌کند، اما فشارهای ناشی از خروج سریع مایع از این مخازن، تردیدها را افزایش داده است.

ژئوپلیتیک انرژی؛ واکنش به انسداد تنگه هرمز

این بحران ذخایر، مستقیم با تحولات امنیتی در منطقه مرتبط است. دستور آزادسازی گسترده ذخایر در واکنش به اختلال در صادرات نفت از تنگه هرمز صادر شده است. این اقدام که با هماهنگی آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) و آزادسازی ۴۰۰ میلیون بشکه ذخایر از سوی سایر اعضا صورت گرفته، در واقع پاسخی مستقیم به تغییر موازنه قدرت و اختلال در زنجیره تأمین انرژی جهانی است. با این حال، این اقدام «تسکین‌دهنده موقت» اکنون خود به یک چالش ساختاری تبدیل شده است.

پیامدهای بازار؛ قیمت‌های رو به رشد و فشار بر مصرف‌کننده

این ناترازی در ذخایر، بلافاصله خود را در بازارهای جهانی نشان داده است. هم‌زمان با گزارش‌های کاهش ذخایر، قیمت نفت خام با جهشی ۴ درصدی، شاخص‌های برنت و WTI را به سطوح بالای ۸۵ و ۸۰ دلار پرتاب کرده است. این افزایش قیمت در حالی رخ می‌دهد که مصرف‌کنندگان نهایی نیز در اواسط اوت، با بالاترین نرخ‌های سوخت در پمپ‌بنزین‌ها مواجه شده‌اند؛ وضعیتی که نشان‌دهنده انتقال مستقیم فشار از مخازن استراتژیک به جیب مصرف‌کننده نهایی است.

کاهش ذخایر استراتژیک آمریکا، نشان‌دهنده یک «معامله خطرناک» است؛ جایی که دولت آمریکا ذخایر را برای مقابله با شوک‌های ژئوپلیتیک (تنش در خلیج فارس) به کار می‌گیرد، اما در مقابل، با ریسک تخریب زیرساخت‌های ذخیره‌سازی بلندمدت مواجه می‌شود. آمریکا اکنون در مسیری قرار دارد که برای حفظ ثبات قیمت در کوتاه‌مدت، ممکن است امنیت ساختاری ذخایر خود را در بلندمدت به خطر انداخته باشد.